PROMPT>> init 6

Category: Learning

  • An accident, a blessing?

    I got a Road Bike accident on the tenth of February, couldn’t move my left side of body for a week, admitted to the hospital. I still can’t lift my left arm well for another 4 weeks, still can’t take a deep breath because my rib is inflammatory.

    I have found I am extremely blessed by the accident. Because I discover:

    1. A true friendship from the people around me. They are not only call or visit me but cover my work while I recover.
    2. I have time to focus and uncover a missing pieces in my start up, coaching , and consultancy work.
    3. Knew that my bone is stronger than the car glasses because I manage to broke the car back windshield with my left shoulder without a single broken bone.
    4. I found time to be with my lovely twins and wife which remind me that they are the most important thing in my life.
    5. I lost my weigh because I just can’t eat a lot because my rib will move too much.
    6. I have a chance be a left arm disable for 4 weeks to appreciate the left arm more, I am a right hander and missing left arm is not an easy life.
    7. I don’t have to drive and appreciate my wife that she is a much better driver.
    8. Get the read more books on top of my regular 5 books a week.
    9. Have more time to reflect what I want in life and uncover the meaning of life in many aspect.
    10. I can keep thanking on and on because I feel that everything happens for my good…

    Above all, I just couldn’t find much to blame for what had happened…just couldn’t…thank God…I am a happy man.

    20140304-014255.jpg

  • เรากำลังทำร้ายตัวเอง (อย่างไม่รู้ตัว) อยู่หรือเปล่า

    วันก่อนภรรยามาเล่าให้ฟังว่า ในระหว่างที่เดินออกจากห้องนอนลูก อยู่ดีๆลูกชายแฝดคนพี่ก็กรีดร้องขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ (อายุสี่เดือน) เธอเลยวิ่งเข้าไปในห้องด้วยความเป็นห่วงว่าเกิดอะไรขึ้น ภาพที่เห็นเป็นทั้งภาพที่ขำขันและสงสาร

    แอสตัน ลูกชายคนโตกำลังกำผมตัวเองแน่น และร้องไห้อยู่ ยิ่งกำแน่น ก็ยิ่งดึงแรง ยิ่งร้องดัง ต้องใช้เวลาอยู่นานทีเดียวกว่าแอสตันจะยอมปล่อยมือออกจากผมตัวเอง มองดูเป็นเรื่่องขำขัน แต่เราก็มานั่งคุยกันว่า เราทั้งคู่เคยทำอะไรที่ทำให้ตัวเองเจ็บอยู่หรือเปล่า และเราจะช่วยกันเตือนกันและกันได้อย่างไร เพื่่อให้ครอบครัวที่ดีสำหรับลูกของเรา

    เลยมีโอกาสมานั่งคิดว่าบ่อยครั้งแค่ไหนที่เรามักเห็นคนที่เรารัก และหวังดีกำผมตัวเอง และดึงแรงๆเพราะความไม่รู้ และเราจะช่วยให้เค้ารู้ตัวได้เร็วแค่ไหนว่า แค่ปล่อยมือก็หายเจ็บแล้่ว

     

    20131217-024946.jpg

  • We see people telling history

    One of the benefit of being a coach is the privilege to have conversation with people from CxO level, manager, engineer, operation and sales level. I get the hear and see (some people draw) the world view through different lens. It is very fascinating to hear them because they are not the same, some gives an exact lines of a certain people talk about it and some shares their interpretation. What strikes me most is not the history itself, it is how people tell the history.

    This is what I see…

    1. Openness, some people tell only what I want to hear but some are very open to share their opinion.
    2. Focus, some people focus only their area but some have a more holistic view.
    3. Memory, it’s fascinating to see different people remember different event over the same time.
    4. Imagination, history itself is not only the truth but you also see how their imagination retrospecting the event, some are very inspiring storyteller.
    5. Trust, how people give and take trust through their story.

    While I spend time to read through notes, I am struggling to think whether we can tell their future through their world view. Will the interview give me the understanding of their attitude? I think NO because our video is not the same.

  • ความสัมพันธ์ระหว่างสมองเด็กทารกกับการเลี้ยงดู